Ik ben Bikasch en ik werk samen met mijn broer in de mijnen onder de grond. Het is er krap, warm en benauwd. Wij werken hier samen met onze vader. Mijn vader hebben we helaas een paar jaar geleden dood zien gaan. Hij kreeg een rots op zijn hoofd en we zagen hem doodgaan. Zijn ogen en tong waren kapot en zijn schedel gebroken. Helaas moeten we nog steeds in de mijn werken, om geld te verdienen voor mijn moeder. Wij moeten in de mijn werken, omdat de volwassen mannen niet in de dunne gangen kunnen komen. Ik en mijn broer willen wel stoppen maar dat kan niet. Nog meer weten over mij? Kijk : Te klein voor de mijn op de website Breaking News Project.

Hoi, ik ben Pemba, ik ben 14 jaar oud. Ik werk meer dan 8 uur per dag in de steenkolenmijn in ons dorp. Er werken hier zelfs kinderen die pas 5 jaar oud zijn, dus ik ben zeker niet de jongste. We zijn net klein genoeg om door de 15 meter diepe gangen in de aarde te kunnen kruipen. De gaten zijn zo klein en vies dat ze ‘rat holes’ worden genoemd. Als ik naar beneden ga heb ik alleen een houweel en een zaklamp bij me. Voordat ik weer in een gang kruip, bid ik. Ik voel het gewicht van de berg als ik door het krappe tunneltje schuif. Het ademen in deze nauwe ruimte is zwaar. Ik probeer rustig te blijven, maar ik de meest verschrikkelijke ongelukken gezien. Ik

Van hygiëne is niet veel te zien…

heb vrienden van mij verpletterd zien worden door rotsen. Een van die vrienden was Bharu, mijn beste vriend. Hij is om het leven gekomen in de mijn. Ik herinner me die dag nog heel goed. Hij ging één van de allerkleinste gangen in, waar al veel ongelukken waren gebeurd. Ik hoorde hem schreeuwen en kort daarna was het stil. Wij konden hem niet er uit halen omdat dat veel te gevaarlijk was. Zijn vader en moeder zullen nooit afscheid van hem kunnen nemen want zijn lichaam ligt in één van de vele ‘rat holes’. Ik ben mijn leven ook niet zeker hier, het kan op elk moment voorbij zijn. Mijn vader ging dood toen ik zelf nog maar 8 jaar oud was. Vanaf dat moment moest mijn moeder in haar eentje voor mij en mijn drie broertjes zorgen, én ook nog eens geld verdienen. In de hoop op beter werk voor mijn moeder, zijn we verhuisd naar Meghalaya, een plek in het noordoosten van India. Toch bleek ze niet genoeg voor ons allemaal te kunnen verdienen. Daarom werk ik nu nog in een mijn.

Hallo, ik ben Mabvuto, ik ben 11 jaar oud en ben nu in Kasulo. Dat is een dorpje in de Katanga regio in het zuiden van Congo. Ik werk in een van de mijnen en gelukkig ben ik klein, want ik pas net door de gangetjes. Het is hier heel benauwd en aan het einde van de dag voel ik me duizelig. De lucht is giftig en wij hebben geen maskers om ons daartegen te beschermen. Veel kinderen zingen vaak, terwijl ze bezig zijn met werken, dat helpt ze om minder bang te zijn. Toen ik me een keer door de smerige gangen probeerde te wurmen, hoorde ik plotseling in de verte een luiden klam en een gil. Er was een gang ingestort en ik zag mijn oudere broer onder het puin vandaan kruipen. Hij kon maar net ontsnappen aan de zware rotsblokken, maar hij had zijn hoofd flink gestoten. We konden niet naar het ziekenhuis, want we konden dat niet betalen en het was te ver weg.